( 3 ) سيستانى : و همچنين اگر فقط " قَبِلْتُ " بگويد عقد صحيح است . . ( 4 ) خوئى ، تبريزى ، سيستانى : وكيل زن بگويد : زَوَّجْتُ مُوَكِّلَكَ احْمَدَ مُوَكِّلَتِى فاطِمَةَ عَلَى الصَّداقِ الْمَعْلُومِ . . ( 5 ) سيستانى : بدون فاصلهء قابل توجهى . . ( 6 ) خوئى ، صافى ، تبريزى ، سيستانى : وكيل مرد بگويد : قَبِلْتُ التَّزْوِيجَ لِمُوَكِّلِى احْمَدَ عَلَى الصَّداقِ المَعْلُومِ . ( 7 ) اراكى ، خوئى ، تبريزى : و بنا بر احتياط واجب بايد لفظى كه مرد مىگويد با لفظى كه زن مىگويد مطابق باشد ، مثلًا اگر زن " زَوَّجْتُ " مىگويد مرد هم " قَبِلْتُ التَّزْويج " بگويد . گلپايگانى ، صافى ، نورى : و بهتر آن است ( سيستانى : و احتياط مستحبّ آن است ) كه لفظى كه مرد مىگويد با لفظى كه زن مىگويد مطابق باشد ، مثلًا اگر زن " زَوَّجْتُ " مىگويد مرد هم " قَبِلْتُ التَّزْوِيج " بگويد ( سيستانى : نه " قَبِلْتُ النِّكاحَ " ) . مكارم : مسأله براى خواندن صيغهء عقد دائم كافى است كه زن بگويد : " زَوَّجْتُكَ نَفْسِى عَلَى الصَّداقِ الْمَعْلُومِ " ( يعنى : خود را به همسرى تو درآوردم به مهرى كه معيّن شده ) و مرد هم بعد از آن بگويد : " قَبِلْتُ التَّزْويجَ " ( يعنى قبول كردم اين ازدواج را ) و اگر ديگرى را براى اين كار وكيل كنند كافى است كه وكيل زن بگويد : " زَوَّجْتُ مُوَكَّلَتِى مُوَكِّلَكَ عَلَى الصَّداقِ الْمَعْلُومِ " ( موكَّلهء خودم را به همسرى موكَّل تو با مهر معلوم درآوردم ) وكيل مرد نيز بگويد : " قَبِلْتُ لِمُوَكِّلِى هكَذا " ( من نيز همينگونه از طرف موكَّل خودم قبول كردم ) . زنجانى : مسأله اگر صيغهء عقد دائم را خود زن و مرد بخوانند و اوّل زن بگويد " زَوَّجْتُكَ نَفْسى عَلَى الصَّداقِ الْمَعْلُومِ " ( يعنى خود را زن تو نمودم به مهرى كه معيّن شده ) ، پس از آن بدون فاصلهء قابل توجّه ، مرد بگويد : " قَبِلْتُ التَّزْويجَ عَلَى الصَّداقِ الْمَعْلُوم " ( يعنى ازدواج را با مهرى كه معيّن شده قبول كردم ) عقد صحيح است . جملهء دوم مىتواند با اشاره به مَهر مذكور باشد مانند " قَبِلْتُ التَزْويجَ هكَذا " ؛ بلكه اگر در جواب ، تنها بگويد : " قَبِلْتُ " يا " قَبِلْتُ التَّزْويج " و مقصود او قبول تزويج با مَهر معيّن شده باشد كفايت مىكند . در عقد ازدواج دائم اگر ديگرى را وكيل كنند كه از طرف آنها صيغهء عقد را بخواند ، چنانچه مثلًا اسم مرد احمد و اسم زن فاطمه باشد و وكيل زن بگويد : " زَوَّجْتُ مُوَكِّلَتى فاطِمَةَ مُوَكِّلَكَ احْمَدَ عَلَى الصَّداقِ الْمَعْلُومِ " ، پس بدون فاصلهء قابل توجّهى مرد بگويد : " قَبِلْتُ لِمُوَكِّلى عَلَى الصَّداقِ الْمَعْلُوم " صحيح مىباشد ؛ همين طور به شكلهاى ديگرى كه اشاره شد . گفتنى است كه لازم نيست صيغهء ايجاب را زن بخواند و صيغهء قبول را مرد ؛ بلكه بر عكس ، مىتواند صيغهء ايجاب را مرد و صيغهء قبول را زن بخواند . در هر حال بايد صيغه‌اى كه مرد و زن مىخوانند ، معناى يكسانى را برساند ، هر چند با يك لفظ نباشد ؛ مثلًا اگر زن با لفظ " زَوَّجْتُكَ " صيغه بخواند و مرد با لفظ " قَبِلْتُ النِّكاح " اشكالى ندارد .